Tijdens een voorstelling hebben wij zelf het mooiste uitzicht

Voor veel Wormerlandse kinderen is een voorstelling van Potitco hun eerste kennismaking met theater. Dat was ruim twintig jaar geleden al zo. De kinderen van toen bezoeken de muzikale, interactieve en meeslepende voorstellingen nu met hun eigen hummeltjes. Die net als zij toen, met rode koontjes en grote ogen de avonturen van de poppen meebeleven.

Ooit begonnen als clownsduo sloegen Marieloes Koopman en Wim Dam, toen zij zelf kinderen kregen, een zijweg in naar het maken en uitvoeren van theatervoorstellingen voor jonge kinderen gelinkt aan prentenboeken. Dat bleek een gouden greep.

Geen Clown meer uithangen
Op de vraag of zij het clown zijn ooit nog gemist hebben, antwoordt Wim: ‘Nee hoor, dat mis ik niet, want in iedere voorstelling van Potitco zit wel een clowneske inslag.’ ‘Ja mee eens’, vult Marieloes aan, ‘en in onze huidige voorstellingen zit nog zoveel meer. Ze vormen een uitlaatklep voor onze creativiteit, onder andere doordat we alles, dus ook de poppen en het decor, zelf maken. Dat ik vandaag de dag geen acrobatische toeren meer uit hoef te halen, dat vind ik, zeker nu ik iets ouder ben, helemaal niet erg.

Zelfs opa’s en oma’s glunderen
Er is zoveel moois aan ons werk, maar als ik moet kiezen, dan is het de verwondering die we brengen. Vooral de kinderen, maar ook ouders en opa’s en oma’s zien glinsteren om iets dat tot leven komt. Een prachtige sfeer neerzetten waarin je de mensen even mee kunt nemen naar een andere wereld. Na afloop de rode wangetjes en de verwonderde gezichtjes zien.’ Wim kan dat beamen:
‘Wij werken voor een prachtige doelgroep. Kinderen van twee tot zes à zeven jaar. Als we tijdens een optreden een verhaal op onze manier vertellen, dan heeft niet het publiek, maar wij het mooiste uitzicht wat er is. Op dit moment zijn alle scholen, bibliotheken en andere plekken waar we optreden dicht vanwege de veiligheidsmaatregelen rondom corona. We hebben net een mooie nieuwe voorstelling af waarmee we, zoals ieder jaar, aanhaken op het boek of thema van de nationale voorleesdagen. Het gaat over een vogeltje dat niet durft te vliegen. De geplande uitvoeringen zijn allemaal afgeblazen. Dat is vervelend, maar dat dit een lastige tijd is, geldt voor ons allemaal. Zo rond Sinterklaas was er een korte periode waarin we weer even mochten optreden. Dan zie je wel echt wat je gemist hebt.

Je ei kwijt
De extra tijd die vrijkwam, hebben we gebruikt om een voorstelling rond Pasen voor te bereiden over een haas die zijn ei niet kwijt kan. Daar maken we, zoals we al vaker hebben gedaan, een eigen prentenboek bij. Gelukkig kunnen wij, in tegenstelling tot haas, heel goed ons ei kwijt in dit vak. Ik maak graag muziek, heb lang in bandjes gespeeld en met behulp van zang en mijn gitaar, bas, trekzak en ritmische-instrumenten kan ik precies de juiste toon zetten. Marieloes voegt onder andere met haar poppen, weer haar eigen dynamiek aan de optredens toe.

Marieloes: ‘Ieder verhaal heeft zijn eigen karakters en dus ook zijn eigen poppen. Inmiddels heb ik er tussen de 30 en 50 gemaakt, een garagebox vol. Een vliegend tapijt heb ik ook eens gemaakt. Hoelang het duurt om een pop te construeren is heel verschillend. Sommige zijn in één week klaar en over andere doe ik een maand, want als ik vastloop, dan leg ik het project even weg. Voor hele jonge kinderen, zijn het geen poppen, maar echt levende wezens. Dat is zo bijzonder om te zien. Sommige kinderen durven hierdoor niet te dichtbij te komen. Dat pure in de kinderen te zien en mee te maken, dat vind ik zo mooi.

Alle voorstellingen zijn interactief, de ene net iets meer dan de andere. In “Daantje danst”, dansen alle kinderen mee, soms zijn er twee of drie kinderen die echt een hulptaak krijgen. Middels de voorstellingen promoten we voorlezen en vertellen. Daarbij hebben alle verhalen ook een eigen focuspunt, zoals bijvoorbeeld, “na regen komt zonneschijn”.

Ik hoop altijd dat de kinderen van nu ook als volwassene nog warme herinneringen zullen hebben aan hun eerste theaterbelevenis met Potitco. Dan ben ik echt trots.’

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug