Soms geeft ze me een duwtje mee, maar verder lukt het nog prima

Al ruim 20 jaar brengen Mies en Wim Luttikhuizen de maaltijden van Tafeltje Dekje rond in Wormerland. Deze maaltijden worden vers bereid in de keuken van Torenerf en doordeweeks bij de mensen thuis gebracht door een poule van vrijwilligers van WelzijnWonenPlus.

Nicolette van Houten van WelzijnWonenPlus: ‘Afgelopen week hoorde ik dat Wim de mooie leeftijd van 89 jaar heeft bereikt en besefte ik me dat hij daarmee onze oudste vrijwilliger is. Het leek ons leuk om hem en Mies met dit artikel in het zonnetje te zetten.’ Na het overlijden van de moeder van Mies in 1999, waar ze veel voor gezorgd hebben, zagen ze een oproepje in de krant voor Tafeltje Dekje bezorgers. ‘Dit kunnen we wel gaan doen’, zei Mies gelijk. Zo geschiedde. Ze rijden altijd samen. ‘Behalve vorig jaar, tijdens het begin van de Corona periode, toen heb ik het alleen gedaan’, zegt Mies. ‘Wim is toch wat ouder. We schelen elf jaar en dat vonden we best wel spannend. Maar toen WelzijnWonen­ Plus allerlei maatregelen nam om zo veel mogelijk afstand te kunnen houden, zoals de maaltijdbox buiten op een krukje neerzetten, vonden we het veilig genoeg om het weer gezellig samen te doen.’

Gezellig onderweg
Mies rijdt altijd en Wim stapt uit om de maal­ tijd bij de mensen aan de deur te brengen. ‘Dat gaat nog prima, al geeft ze me af en toe een duwtje mee’, zegt Wim lachend. Mies: ‘We hebben altijd dezelfde route in Wormer. Daar zat voorheen ook Oostknollendam bij, maar dat hoort nu bij een andere route. Dat is wel jammer, ik vond het altijd een fijn stukje zo over die dijk. Tijdens het rijden hebben we lekker de radio aan of we kletsen wat. Wim houdt in de gaten of ik wel goed rij en niemand over sla, haha.’‘En we checken met elkaar of die ene mevrouw wel het goede toetje heeft gehad en of het wel klopt dat die meneer vandaag niet op de lijst staat,’ vult Wim aan. ‘Tja, je leert de mensen toch een beetje kennen en zij ons ook. Dat maakt het ook zo leuk!’ ‘Mensen zijn echt blij als je de maaltijd komt brengen’, zegt Mies. ‘Zeker op feestdagen horen we vaak: Nou wat fijn dat jullie ook vandaag komen! Die waardering is heel fijn.’

Sociale controle
Wim: ‘Het is soms ook confronterend, want je ziet sommige mensen echt achteruit gaan. Ook wanneer iemand niet open doet om de maaltijd aan te nemen, gaan onze alarmbellen af. We bellen dan naar WelzijnWonenPlus en zij gaan er achteraan. Jaren geleden waren we ook bij een meneer die niet open deed. Ik riep door de brievenbus dat Tafeltje Dekje er was en toen hoorde ik hem roepen. Hij was gevallen en lag in de badkamer. Gelukkig kwam er een buurvrouw met de sleutel en is 112 gebeld. Dat is toch schrikken.’ Mies en Wim rijden eens in de 5 á 6 weken en dan vijf dagen achter elkaar. ‘Dat vinden wij het prettigst’, zegt Wim. ‘In die week staat alles in het teken van Tafeltje Dekje, daar houden we rekening mee. We moeten dan naar ons werk’, lacht Mies. ‘We vallen ook veel in, vooral in de zomer. Dan zijn er veel vrijwilligers met vakantie, maar wij genieten van ons heerlijke appartement.’

Leuke anekdote: op de plek waar hun apparte­ ment gebouwd is, stond een kerk waar Wim jarenlang het koor heeft gedirigeerd. De kerk­ toren is gelukkig bewaard gebleven en daar kijken we op uit vanuit ons huis. De cirkel is rond!’, aldus Wim.

TEKST EN BEELD: ESMERALDA DEUZEMAN

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?