Kuikenpraat

Pfff het is hier echt warm en het wordt steeds krapper. Mijn nek ligt in een draai en mijn poten opgevouwen tegen mijn buik. Ik wil eruit en wie ben ik eigenlijk!

Op mijn snavel zit een scherp puntje, even kijken of ik daar wat mee kan. Buiten deze krappe ruimte hoor ik geluiden, zelfs gepraat. Ik probeer ook wat geluid
te maken, in de hoop dat ze mij horen.

Ondertussen lukt het mij om een klein gaatje te maken. Het valt niet mee, maar het begin is er. Even rusten voordat ik verder ga. De krappe ruimte zorgt ervoor dat ik amper mijn kop kan bewegen om het gaatje groter te krijgen, maar het is de enige manier om uit deze benarde situatie te komen. Yes, een barst. Ik maak het gaatje steeds groter en kan zelfs al door een kiertje kijken. Ik knijp mijn ogen samen, want het licht doet een beetje zeer. Het kost me veel moeite maar ik zet door. Af en toe neem ik weer even pauze.

Jippie, ik ben er half uit, de helft van de schaal hangt nog aan mijn billen. Ik ben nat en moe, maar ik ben blij dat mijn nek recht kan en ik mijn poten kan strekken. Ik hoor weer wat, dus ik piep zo hard als ik kan piep, piep, piep. Hoor me nou, help me toch! Zou het mijn moeder zijn? Het dak gaat open en ik word door een grote hand opgepakt. Ze kijkt me aan en praat lief tegen me, ik kan er alleen niets van verstaan. Ze legt mij onder een warme lamp. Hier kan ik verder opdrogen.

Ik kijk om me heen en zie nog meer gele donzige diertjes, net als ik. Piep, piep, piep, wie zijn jullie? ‘Wij zijn kuikens, wat gezellig dat je ook bij ons komt.’ Ze komen allemaal even bij me kijken. ‘Wanneer je opgedroogd bent kan je daar wat eten en drinken halen. Maar ga eerst maar even bijkomen, het was zwaar he?’ Oké ik ben dus een kuiken. Er kruipen een paar kuikens lekker tegen me aan. En ik………..ik val in slaap.

Groetjes vanuit Kinderboerderij ’t Weidje, Piet

TEKST EN BEELD: TANJA KEE

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?

Eten uit de berm

vrijdag 18 juni 2021|