Jij gaat eronder!

Marissa Meijn (14) uit Neck, kan niet wachten totdat alle beperkingen rondom corona zijn opgeheven en ze er weer kan laten zien wat ze in huis heeft. De judoka begon bij Hikari Zaandam, waar ze nooit is weggegaan, want dat is ‘haar cluppie’. De laatste jaren traint zij ook bij TopJudo Amsterdam en RTC Noord Holland. Judo leerde haar onder andere omgaan met de zenuwen als ze tegen een sterke tegenstandster moest. Met aftikken wacht ze soms wat lang, maar zo zegt Marissa: ‘Dat is mijn eigen verantwoordelijkheid.’

‘Ik judo al sinds ik een jaar of vijf ben. Mijn zwemdiploma’s had ik gehaald en toen mocht ik een andere sport kiezen: judo. Geen idee hoe ik erop kwam, want niemand in mijn omgeving deed eraan. Ik mocht een keertje meedoen en vond het meteen leuk. Het begon gewoon met twee trainingen per week, gezellig met vrienden. Door het contact met hen, de sfeer en de cultuur van de sport vol respect voor elkaar, de discipline die je ervoor op moet brengen en de verantwoordelijkheid die je krijgt en draagt werd ik er steeds meer tot aangetrokken.

Ik wil graag weer op grote toernooien mogen staan

In principe is judo geen teamsport. Tijdens een wedstrijd moet je het alleen doen, maar zonder maatje om mee te trainen, of coach om je te begeleiden kan je niet doen wat je wilt. In zo verre is het toch een teamsport. Ik train echt met een leuke groep, we zijn heel hecht met elkaar. Als je geen zin hebt en een training mist, word je meteen geappt waar je bent. We trekken elkaar mee. Komen we elkaar op de mat tegen, dan is het even niet meer zo leuk. Dan ga ik vol voor de winst en denk ik: “Jij gaat eronder.” Maar hoe hard het er op de mat ook aan toegaat, zodra we eraf stappen is alles weer gewoon zoals het was. Er is geen wrok.

Overtroffen verwachtingen

Voor het hele corona gedoe zat ik lekker in de flow. Ik was eigenlijk een jaar te jong, maar mocht toch meedoen aan het Noordhollands Kampioenschap -18. Vanuit mijn club zeiden ze, ga het gewoon maar proberen. Ik wilde zien wat ervan zou komen en dacht niet dat ik tijdens die wedstrijden echt goed zou presteren. Totaal onverwacht, belande ik in de finale en moest ik tegen een drie jaar oudere judoka die ook in het Europees Kampioenschap heeft gestaan. Dat ik die wedstrijd verloor en tweede werd, daar kon ik prima mee leven. Het was zo spannend en zo overweldigend allemaal en ik mocht door naar het Nederlands Kampioenschap! Daar heb ik ook nog één van de wedstrijden gewonnen. Verder had ik niks behaald, maar ik vond het geweldig dat ik erheen mocht. Het is een heel andere ervaring dan het NK van -15, want dat is veel minder groot.

Coronadip

En toen kwam corona. De eerste lockdown mochten we helemaal niks, dat maakte echt wel inbreuk op mijn mentale conditie. Ik ging van zeven à acht keer per week trainen naar geen trainingen. Als je zo veel sport en dan niets doet, word je hyperactief en druk in je hoofd; je hebt geen uitlaatklep. Ik kon wel gaan hardlopen, maar dat is niet hetzelfde. Een paar maanden geleden had ik er echt wel een dip door. Ik dacht, waarom zou ik door- gaan met judo als ik toch niet normaal kan trainen en er geen toernooien zijn. Ook mijn schoolresultaten werden minder. Je krijgt op mijn school vrijstelling voor extra trainingen als je cijfers goed genoeg zijn. Die trainingen waren er niet en daardoor was de motivatie om mijn cijfers hoog te houden ook veel kleiner. Daarbij, als je tijdens online lessen afgeleid raakt en iets anders gaat doen, is er niemand die dat merkt.

Ik hou van de sfeer en de cultuur van de sport vol respect voor elkaar

Judovrienden

Ik heb toen wel steun gezocht, onder andere bij mijn ouders, coach en vooral bij mijn judo- vrienden. Zij hadden precies hetzelfde als ik en wisten hoe ik me voelde. Zij hielpen me goed. Gelukkig mag er al een klein beetje meer dan alleen trainen via Zoom. Mijn leeftijdscategorie hoeft geen 1,5 meter afstand van elkaar te houden, maar we mogen nog niet binnen sporten. Op sport- en grasvelden komen we bij elkaar en dan lopen we hard of doen we aan krachtoefeningen. Sinds kort hebben
we ook matten die we met mooi weer buiten kunnen leggen, zodat we ook weer eens lekker kunnen gooien met elkaar. Ook de ochtendtrainingen zijn weer begonnen en ik krijg hier ook weer vrijstelling voor, want mijn cijfers zijn nu weer iets beter. We moeten ons nog even aanpassen, net als iedereen. Ik wil zo snel mogelijk weer in topvorm komen. Als de grote toernooien met veel publiek, vlaggen en professionele camera’s er weer zijn, dan wil ik daar graag weer mogen staan.’

BEELD: FRANKDEJUDOFOTOGRAAF

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?

Eten uit de berm

vrijdag 18 juni 2021|