Ik voel me nu meer inwoner van Wormer dan toen ik nog werkte

Het is alweer vijf jaar geleden dat Joke van der Woude (62) uit Wormer zich aanmeldde bij WelzijnWonenPlus, toen nog Dienstencentrum Wormerland, als vrijwilliger. Sindsdien is zij drie ochtenden in de week te vinden bij het servicepunt van deze organisatie. ‘De keren dat ik er niet was, zijn nog net op twee handen te tellen’, zegt Joke met die kenmerkende lach van haar.

Toen ik zo’n 5,5 jaar geleden mijn baan als assistent accountant kwijtraakte vanwege de economische crisis, merkte ik al snel dat ik iets moest gaan doen. Ik werd gek van dat thuis- zitten, dat is echt niets voor mij’, vertelt Joke. Door te zoeken op vrijwilligerswerk op het internet kwam ze het Dienstencentrum, zoals het toen heette, tegen. ‘Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik was daarvoor ook altijd aan het werk en hield me helemaal niet bezig met vrijwilligerswerk. Toen ik las hoeveel ver- schillende mogelijkheden er waren om me nuttig te maken heb ik me aangemeld. En ze zagen wel wat in mij’, lacht ze.

Samen met de andere vrijwilligers van het servicepunt is Joke het eerste aanspreekpunt van WelzijnWonenPlus Wormerland, een welzijnsorganisatie die kwetsbare en oudere inwoners van Wormerland ondersteunt met praktische dingen zoals boodschappen, klusjes in huis en klein tuinonderhoud, maar ook voor vriendschappelijk huisbezoek, mantel- zorgondersteuning en hulp bij de administratie kan men hier terecht. ‘Als wij een vrijwilliger kunnen vinden die het wil doen, kunnen we bijna overal bij helpen’, zegt Joke.

Helemaal op haar plek
Het was in de eerste instantie de bedoeling om dit vrijwilligerswerk tijdelijk te doen, totdat ze weer een nieuwe baan had. Maar ondanks de vele sollicitaties, is dit niet gelukt. Joke: ‘Dat heeft echt wel wat met me gedaan, steeds weer die afwijzing en onzekerheid. Gelukkig werd ik hier elke keer weer opgevangen en gesteund.’ Op de vraag wat het doen van vrijwilligerswerk haar gebracht heeft zegt Joke: ‘Sinds ik dit doe voel ik me meer inwoner van Wormer dan toen ik nog werkte. Ik heb zoveel mensen leren kennen en vriendschappen opgebouwd. We hebben twee jaar geleden zelfs Kerst met elkaar gevierd, zo gezellig!’

Terug in de accounting is Joke dus niet meer gegaan, ook al helpt ze wel af en toe iemand met de administratie of de belastingaangifte. ‘Als ik mijn carrière over zou kunnen doen, kies ik niet meer voor de cijfers. Ik zou dan richting het welzijnswerk gaan. Ik kan hier echt mijn ei in kwijt, het is zinvol en het is fijn om te merken dat je echt iemand kunt helpen. Het is bijzonder hoeveel mensen kunnen hebben, want ouder worden gaat meestal niet zonder slag of stoot. En dat mensen dan toch maar gewoon doorgaan en blijven lachen, vind ik bijzonder om te zien. Dat geldt natuurlijk niet voor iedereen, maar als ik dan een iets minder vrolijk persoon toch aan het lachen kan krijgen is mijn missie geslaagd!’

‘Het is dan vrijwillig, maar het is zeker niet vrijblijvend’, zegt Joke. ‘Het voelt voor mij echt als werk, we hebben een verantwoordelijkheid. Mensen rekenen op ons. Het kan soms heel druk zijn en je moet van alles en nog wat weten. Van een wijkbusrit, vragen over mantelzorg tot aan regelen van vervanging voor maaltijdenbezorging. Geen dag is hetzelfde, dat maakt het ook zo leuk. Ik heb geleerd om dingen op een andere manier te bekijken en dat op mijn leeftijd’, lacht Joke. ‘We krijgen ook regelmatig trainingen, zoals EHBO, gesprekstraining en binnenkort volgt er training over omgaan met onbegrepen gedrag. Tja, we hebben met zoveel verschillende mensen te maken en iedereen is weer anders. Dan is het goed als je wat tips krijgt over hoe je daar mee om kunt gaan.’

Hoe lang is Joke nog van plan om dit te doen? ‘Ik zit hier helemaal•op mijn plek, dus wat mij betreft blijf ik hier tot ze me met rollator en al naar buiten rollen!’

TEKST EN BEELD: ESMERALDA DEUZEMAN

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug