Iets willen betekenen voor anderen in de wereld, dat hebben we allebei heel sterk

Volleybal bracht de van oorsprong Didamse José Conijn – Bremer (66) en Jaap Conijn (70) samen. De klik was er direct. Hun eerste huis stond in Didam, maar inmiddels wonen zij al meer dan 35 jaar in Wormer, waar zij bij velen bekend zijn. Jaap doordat hij vanaf het begin betrokken is bij het vormgeven en stimuleren van het jeugdvolleybal en omdat hij bestuurslid is van Volleybal Club Combinatie ’92. Hiervoor is hij in 2009 zelfs geridderd. En José, omdat zij circa vijftien jaar volleybaltraining heeft gegeven en als onderwijzeres en nu als kunstenares al sinds jaar en dag vele kinderen heeft opgevangen en laten kennismaken met hun creativiteit. Maar dat is nog lang niet het hele verhaal.

‘VCC ’92, is altijd mijn club geweest, want de vereniging KDS waar ik begon is erin opgegaan’, vertelt Jaap. ‘Vanaf mijn 17e geef ik al trainingen en ik was één van de initiatiefnemers die het jeugdvolleybal tot en met twaalf jaar zoals dat nu algemeen goed is, heeft vormgegeven. Met een mooie opbouw, aangepast aan het ontwikkelingsniveau van kinderen en met een officiële competitie. Volleybal is een mooie sport voor de jeugd om te doen, want je moet best veelzijdig bewegen, lopen (zowel vooruit als achteruit), springen en je hebt coördinatie nodig. Ook het sociale aspect van een teamsport op een klein veldje is groot. Je moet samen de tactiek bepalen en die met elkaar communiceren.

Ik hielp het nieuwe systeem in het hele land te implementeren en werd ook gevraagd om demonstraties te geven in het buitenland. Zo bezocht ik onder andere Japan, Frankrijk, Engeland en België. Dat was een mooie tijd. Ik organiseerde ook volleybalkampen op Papendal. Daar ontmoette ik José die daar ook als begeleidster meehielp.’

VCC ’92, is altijd mijn club geweest

64 interlands

‘Twee kinderen en vier kleindochters verder, voelen wij elkaar nog steeds heel goed aan. Het gaat eigenlijk vanzelf’, vult José aan.
‘In Didam was er vroeger niet zo veel keuze qua sport. Turnen of volleybal. Ik ging volley- ballen en bleek er al snel heel erg goed in te zijn, ook al had ik nog nooit een bal aan- geraakt. Eerst dacht ik nog, toen andere verenigingen me vroegen bij hen te komen spelen: “Ik!?” Maar na drie jaar speelde ik al eerste divisie en na een half jaar speelde ik alle meiden daar er alweer uit. Na twee jaar maakte ik toen de overstap naar Orion in Doetinchem, eredivisie, waar ik in no time voor het Nederlands team gevraagd werd. In totaal speelde ik 64 interlands. Ik deed mee aan Europese en Wereldkampioenschappen. Daar word je mentaal wel sterker en zekerder van. Helaas moest ik door een vervelende blessure met volleybal stoppen.’ Jaap: ‘Door José en later ook door onze zoon die op hoog niveau volleybalde kwam ik in aanraking met de topsport. Ik ben nu bestuurslid van Topsport Zaanstreek. Wij ondersteunen verschillende topsportverenigingen en topsporttalenten uit Wormerland en Zaanstad om hun doelen te bereiken.’

‘Wat we weggooien is vaak nog bruikbaar, onder andere voor kunst

Only Friends

Daar houdt het vrijwilligerswerk van Jaap en José niet op. Jaap geeft iedere week voetbal- trainingen bij ‘Only Friends’, een sportclub met een aanbod van 25 sporten, speciaal voor kinderen en jongeren met een beperking, of zoals José het liever zegt, met andere mogelijkheden. Voetbaltraining? ‘Ja dat kwam qua planning beter uit dan volleybal, maar sporters begeleiden, is sporters begeleiden. Welk spelletje maakt dan niet zoveel uit’, volgens Jaap. José organiseert, bij het bijbehorende ‘Friends at Work’, één dag per maand een creatieve dag voor jongeren die door hun beperking een afstand hebben tot de arbeidsmarkt. Bij het sportcentrum kunnen zij onder begeleiding wél aan de slag, bijvoorbeeld in de kantine of de schoonmaak. Verder verzorgen beiden ook nog activiteiten voor de brede school. Hij sportief, zij creatief.

Vrolijk door kunst

José was altijd al creatief, maar op haar vijftigste besloot ze er echt voor te gaan. Na diverse intensieve opleidingen heeft ze haar draai
als kunstenares gevonden en haar onderwijs- kundige achtergrond stelt haar in staat, anderen ook de magie van het creëren te laten ervaren. De boodschap dat wat we weggooien vaak nog bruikbaar is, onder andere voor kunst, vormt daarbij een rode draad. En de kunst is altijd vrolijk, net als José zelf, want daar worden andere mensen ook vrolijk van.

Werelds

José en Jaap zien graag iets van de wereld en maakten vele reizen. De laatste vier jaren bezochten zij diverse landen en plaatsen in Afrika om ook daar vrijwilligerswerk te doen. Eigenlijk net als hier stimuleert Jaap het sporten en organiseert hij sportdagen en trainingen en leert José kinderen anders te kijken naar de materialen die voorhanden zijn in hun omgeving om daar creatief mee aan de slag te gaan. Maar toch ook weer niet, want het schoolgebouw bestaat uit vier muren, met wat mazzel, ook met een dak erop. Verder is er niets om mee te spelen. ‘Een houten puzzel, dat hadden ze nog nooit gezien,’ geeft José als voorbeeld. Gelukkig worden Jaap en José door hun omgeving goed gesponsord voor hun reizen, zodat ze flink wat duurzaam speelgoed, knutsel- en sportmateriaal mee kunnen nemen. Ze gaan niet alleen met de kinderen aan de slag, maar ook de leerkrachten wil José creativiteit meegeven in de manier waarop zij lesgeven. Zij leert hen bijvoorbeeld hoe zij kunnen werken in groepjes, of de omgeving en natuur kunnen inzetten voor de lessen. Met steentjes die in de buurt liggen, kun je bijvoorbeeld prima tellen en rekenen.

José: ‘In hun ogen zijn wij hartstikke rijk. Kinderen kunnen er niets aan doen dat zij daar geboren zijn. Waren ze hier geboren, dan was hun leven makkelijker, hadden ze meer kansen. Iets willen betekenen voor anderen in de wereld, dat hebben Jaap en ik allebei heel sterk.’

BEELD: BART HOMBURG

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?

Eten uit de berm

vrijdag 18 juni 2021|