Effe wennen bij ’t Weidje

Hoi mijn naam is Speedy, ik ben op 26 april in Wormer geland. Zij hebben mij deze naam gegeven omdat ik heel hard over de glijbaan ging. Ik vond dat ook supergaaf Jippiééé, plof daar lag ik met mijn neus in het stro. Ik schudde wat met mijn kop en ben snel gaan staan.

Mama herkende ik meteen, tante Bonny schrok een beetje maar is nu wel aan me gewend. Ik wou bij mama drinken maar dat begreep ze eerst niet. Gelukkig zette ze het kraantje open en kan ik nu warme melk drinken wanneer ik maar wil.

Laatst was er een groot feest, er waren veel kinderen en grote mensen en het zonnetje scheen lekker. Een grote groep kwam bij ons kijken, we begrepen toen nog niet waarom. Ineens werd mama vastgepakt, daar houdt ze helemaal niet van! Ik riep nog: ‘Laat haar los.’ Tante Bonny probeerde haar ook nog te helpen, maar de meneer was heel sterk. Ze werd alle kanten omgekanteld, ‘je maakt haar bang stouterd.’ En ineens was haar jas uit, huh ik moest er eigenlijk wel erg om lachen. Ook bij tante Bonnie ging haar jas uit. Lekker hoor want het werd voor hen wel een beetje te warm. Maar om eerlijk te zijn, ze zien er niet uit. Ze zijn raar dun en hebben een gekke lange staart. Fijn is dat ik nu niet meer al dat wol in mijn gezicht heb als ik drink. Bedankt meneer.

Vanaf die dag stonden we op het pleintje bij andere schapen en geiten. De eerste dagen wel met een hekje ertussen zodat we konden wennen aan elkaar. Mama vond het allemaal spannend, daardoor durf ik ook niet zo erg. Gelukkig hebben we tante Bonny die ons altijd helpt. De anderen zijn ook best aardig, al blijf ik wel zoveel mogelijk bij mama in de buurt.

Groetjes vanuit ’t Weidje,

Speedy

TEKST EN BEELD: TANJA KEE

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?