De liefste kinderjuf van Jisp

Na ruim tweeëndertig jaar met veel plezier kinderen te hebben opgevangen, heeft Ineke Klos (66) afgelopen zomer afscheid genomen als pedagogisch medewerkster, als kinderjuf zoals ze het zelf liever noemt.

 Een slinger met hartenkreetjes

Dat ging nogal abrupt, zelf had ze er nog liever een jaartje aan vastgeplakt, gezien haar leeftijd en vooral ook vanwege haar passie voor het vak, maar dat was helaas bedrijfstechnisch niet mogelijk. Door corona liepen de kinderaantallen terug en moest het kinderdagverblijf sluiten. Toen ze op een middag na haar vertrek in de tuin keek van het prachtige pand aan de Dorpsstraat in Wormer waar ze met haar man Jan woont, het voormalige burgemeestershuis met een weidse blik over de velden, hing daar een slinger met meer dan honderd vlaggetjes gemaakt door de kinderen op haar laatste werkplek. Tevreden ouders hadden dat georganiseerd, stonden met het hoofd van de school tussen de bloemperken om écht afscheid te nemen. Iedereen loopt weg met deze zachtaardige dame. En dat al haar hele leven lang.

De Hobbyhut in Wormer

Ineke begon als zelfstandige tweeëndertig jaar geleden in Jisp met peuterspeelzaal Pinkeltje. (Bij het bronzen jubileum kreeg ze een uithangbord met een kabouter. Nergens meer te vinden.) Na verloop van tijd werd dat een stichting en elf jaar geleden is het overgenomen door een kinderdagverblijf. Op de middelbare school was het al duidelijk dat ze iets met kinderen wilde doen en volgde dus nadien de opleiding KJV, kinder- en jeugdverzorging. Op haar zestiende verhuisde het gezin van Amsterdam naar Wormer. Nogal een aardverschuiving voor een puber, maar nu zou Ineke voor geen goud meer terug willen. Ze was toentertijd vaak als vrijwilliger te vinden in de Hobbyhut, een clubhuis voor kinderen in het verenigingsgebouw in Wormer. Lekker knutselen met kinderen en kampen organiseren. Daar leerde ze vijfenveertig jaar geleden haar man Jan kennen.

Mijn werk was mijn hobby

Hulp van vrijwilligers

Nadat haar kinderen geboren waren, hielp Ineke op school, paste ook weleens op, raakte in gesprek met ouders. Eentje woonde aan het einde van de Dorpsstraat en die meldde dat er een peuterleidster werd gevraagd in Jisp vlakbij De Harpoen. Tijdens het sollicitatiegesprek met vier moeders had ze gelijk ideeën om het oude gebouw, een voormalig kleuterschooltje, op te fleuren. ‘Een prachtige tijd. Ik kreeg heel veel hulp van ouders, opa’s en oma’s. Alles was mogelijk. Je kon toen nog met vrijwilligers werken.’ De stichting nam het nadien over en betrok het bij de school en uiteindelijk werden alle peuterspeelzalen in Wormerland overgenomen door het kinderdagverblijf.

Een hechte gemeenschap

Er werd nieuwbouw gerealiseerd. De kinderopvang en de buitenschoolse opvang kregen elk hun eigen ruimte, nauw verbonden met de lagere school. ‘Dat zorgde voor een natuurlijke doorstroming. Je hoorde er echt bij. Ik hou van het knutselen met kinderen, lekker samen koken, ze observeren. Elk kind is uniek. Ze waren altijd blij als ze kwamen. Ook voor ouders een veilig en vertrouwd gevoel, wanneer ze weten dat hun kind het naar de zin heeft. Mijn werk was mijn hobby, dat kwam door de kinderen, maar ook door de ouders. Het laatste jaar werkte ik in Neck. Dat was door corona lastig. De kinderen werden over een hekje gezet. Er was nauwelijks interactie met de ouders, maar ik heb geweldig gewerkt met mijn collega’s. Leuke meiden.’

Kinderen willen leuke dingen met je doen, zoals knutselen en samen koken

Beleidspunten en protocollen

Ineke is echt iemand uit de praktijk, die alle aandacht aan de kinderen wil geven. Liever niet wil worden afgeleid door allerlei administratieve dingen. In het begin werd dat door het bestuur van de stichting gedaan, kon ze zich volledig focussen op de kinderen. Maar de regelgeving is veranderd, sterk aangescherpt. ‘Kinderen willen leuke dingen met je doen. Maar soms ben je tussendoor bezig op de computer met het maken van verslagen. Protocollen en beleidspunten die zeer regelmatig veranderen. Begrijp me goed, het was een feest om naar Neck te gaan, maar ik had daar ineens wel dertien collega’s. Een heel andere opzet dan ik gewend was.’ Ineke is iemand die schoolreisjes op school organi- seerde, indianen, zeerovers, een boerenfeest, het circus, altijd met veel humor. Lekker voorlezen, liedjes zingen. Ze liet kinderen kennismaken met verschillende dieren, kuikentjes, lammetjes, tot een aapje uit Artis aan toe, dat in Jisp werd opgevangen.

Geliefd in Wormerland

Zoveel blijkt ook wel als Ineke uw verslaggever uitzwaait op haar oprit. Een man van rond de dertig met een kind achterop de fiets begroet haar behoorlijk uitbundig met een hé juffie. ‘Die heb ik nog de luier omgedaan, een heerlijke dondersteen.’ Een moment denk je dat het om de peuter in het zitje gaat, maar het betreft de behoorlijk uit de kluiten gewassen vader. Ineke denkt met heel veel plezier terug aan de mooie tijd die ze heeft gehad, wil ouders, kinderen en collega’s hartelijk bedanken.

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?