De brandweer heeft ons altijd aangetrokken

Als iets duidelijk is, na het interview met de brandweermannen Jan-Piet Kelder (55) en zijn zoon Thomas Kelder (23), dan is het wel dat je ‘de brandweer’ er niet zomaar even bij doet. Brandweerman m/v, dat bén je.

‘Als we worden opgepiept dan rijden we met elkaar naar de kazerne Wormer en daar wordt bepaald wie er mee mag op de auto,’ vertelt Thomas. ‘Er is in Wormer een vrijwilligersploeg van twintig personen, met nog drie aspiranten, onder wie ik. Als iedereen op de oproep reageert, dan zijn we met te veel. Er is een systeem dat dan berekent wie er aan de beurt is om op de auto mee te gaan. De rest gaat weer naar huis.’‘Als je voor een taak getraind hebt, dan wil je ook zoveel mogelijk uitrukken meepakken,’ vult Jan-Piet aan. ‘De groep afschalen is niet slim, want het kan ook gebeuren dat we met minder mensen zijn. We worden namelijk niet ingeroosterd, maar zijn altijd oproepbaar.’

Als vrijwilliger bij de brandweer sta je altijd klaar, voor het geval je nodig bent. Dat maakt het tot een behoorlijke investering, die ook gevolgen heeft voor andere facetten van je leven. Denk aan de heftige gebeurtenissen die je mee kunt maken, de pittige opleiding, de vele oefeningen en de fitheidstest die je ervoor moet doen. Wat maakt dat de moeite waard?

Teamwerk
Jan-Piet: ‘De brandweer heeft mij gewoon altijd aangetrokken. In 1995 heb ik mijn ouderlijk huis met het bijbehorende ‘Caravan- park De Akker’ overgenomen. Hiermee kreeg ik een vaste woonplaats en was de weg vrij om in 1996 vrijwilliger bij de brandweer in Oostknollendam te worden, die kazerne is later opgeheven en toen ben ik overgestapt naar de kazerne Wormer. Enkele collega vrijwilligers en ik wilden toch nog iets blijven betekenen voor Oostknollendam, daarom richten we met de hulp van burgemeester Tange een burgerhulppost op. We hebben een voertuig met motorspuitaanhanger in sporthal t’ Hop staan en kunnen snel ter plaatse zijn en handelen bij bijvoorbeeld eerste hulpsituaties en reanimaties. Wij geven er een eerste klap op en daarna neemt de brandweer het over.

In 1996 werkte ik nog bij waterleidingbedrijf PWN en moest daar onder andere brandkranen onderhouden en aanleggen, dat maakte de stap naar de beroepsbrandweer al wat kleiner. In 2004 maakte ik de daadwerkelijke switch en ging ik werken voor de brandweer Zaanstad, die later overging naar de Veiligheidsregio Zaanstreek Waterland.

Het is leuk om als vrijwilligers samen op te trekken

Tijdens mijn werk voer ik beheersmatige taken uit en maak ik ook twee dagen per week deel uit van de dagdienst bezetting in Zaandam. Als servicepunt coördinator, zorg ik er met een team voor, dat alles wat nodig is voor het werk en de oefeningen aanwezig is en klaar voor gebruik. Denk aan de kleding, persoonlijke beschermingsmiddelen, onze ademlucht cilinders en maskers. Dat doen we voor alle n23 kazernes in de regio.

Het mooie aan de brandweer vind ik dat je het werk als korps met elkaar doet. Als de dingen niet goed gaan, dan kan het best even knallen, maar uiteindelijk worden we er samen beter van. En als we tegen uitdagingen aanlopen en het is goed afgelopen, dan geeft het een goed gevoel dat we het met z’n allen weer voor elkaar hebben gekregen. Het blijft een team- ding, want niemand kan het alleen.’

Gedeelde passie
Thomas heeft van kinds af aan altijd al geroepen dat hij bij de brandweer ging. Gevalletje paplepel, want hij wist niet beter dan dat zijn vader brandweerman was en
het was normaal dat er af en toe zo’n mooie rode wagen op de oprit stond. Dan begint het vanzelf te kriebelen. ‘Als brandweerman kan ik mensen helpen,’ geeft hij als belangrijkste reden op, waarom het werk hem aanspreekt.

Het afgelopen jaar is hij begonnen met de opleiding ‘Manschap A’. De komende jaren is hij daar nog wel zoet mee. Onder andere brandbestrijding, technische hulpverlening (THV), incidentbestrijding gevaarlijke stoffen (IBGS) en bestrijding waterongevallen staat op het programma. Techniek heeft zijn interesse, dus de stof ligt hem wel en de Zeevaartschool die hij heeft afgerond heeft hem ook een mooie basis meegegeven.

Als brandweerman kan ik mensen helpen

Beroeps worden houdt Thomas nu nog even af. ‘Ik ga eerst nog een poos met een andere technische baan aan de slag. Pas als mijn vader gestopt is met werken en ik niet langer ‘de zoon van’ ben, dan wil ik misschien gaan solliciteren. Als ik het op eigen kracht kan doen.’

Jan-Piet: ‘Ik begrijp dat heel goed. De beheers- matige taken die ik uitvoer als beroeps- brandweerman kan ik gewoon blijven doen tot mijn 67e en ik wil die tijd ook graag vol- maken. Zo lang je de medische keuring haalt en je wilt doorgaan, dan kun je ook mee blijven gaan op uitruk. Ik hoef niet met een rollator een brandend gebouw in, maar ik vind het leuk o•m nog een tijdje met Thomas mee door te gaan en als vrijwilligers samen op te trekken.’

BEELD: BART HOMBURG

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug