Column Rik Jacobs: Vóór mijn dood

De redactie heeft mij, Rik Jacobs – notaris in de Zaanstreek, gevraagd om u geregeld bij te praten over de zaken des levens. Ondanks dat ik dat een hele eer vind, start ik met een oneervol onderwerp: het voorportaal van de dood. De vraag hoe het zou zijn om ergens tussen wal en schip te belanden. Niet dood maar ook niet levend. Een halte te vroeg uitgestapt, bij Wilsonbekwaam.

Als dit onderwerp aan de borreltafel ter sprake komt, is er altijd wel iemand die roept dat de stekker er dan uitgetrokken moet worden. Een kasplantje? Daar zit immers niemand op te wachten! Dat gaat echter zomaar niet. Als het lijf besluit om door te gaan terwijl de geest al geleegd is, of andersom, kan een arts weinig uithalen zonder een tuchtzaak aan de broek te krijgen.

Dat uw nabestaanden gedurende dit proces beslissingen kunnen nemen over uw verzorging en bankrekening is niet vanzelfsprekend, dat is aan de kantonrechter. Die is bevoegd om een curator, bewindvoerder of mentor aan te stellen, waardoor de regie zomaar in vreemde handen terecht kan komen. Uiteraard met de beste bedoelingen maar als u in staat was geweest om een keuze te maken, was dit ‘m niet geworden.

Om zo’n situatie te vermijden, is het levenstestament een goed instrument. Een document, net als een gewoon testament, met het verschil dat uw wilsbeschikking opgetekend wordt voor het geval dat u zelf niet meer bij machte bent. U wijst iemand aan, die u vertrouwt met geld en goed, gezin en gezondheid en neemt dit op in een akte terwijl de notaris constateert dat u op dat moment bij uw volle verstand bent. Zo’n levenstestament brengt rust. Geen zorgen over ‘hoe-het-dan-verder-moet’ en ‘stel-nou-dat’s meer. Gewoon rust dat het goed geregeld is, na en vóór de dood.

Hartelijke groet,

Meester Rik Jacobs,

Notaris bij Zaannotarissen
[email protected]

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug