Column Guus Bauer: Vintage

De generatie van de oudere jongeren is opgegroeid met melk, yoghurt en vla – hopjesvla in halve flesjes, een zeldzame traktatie – in herbruikbare glazen flessen met aluminium dopjes in verschillende kleuren. Aardappelen, fruit en groenten haalde je bij de groenteman. Ja, waar anders? En toen kwam er een eerste buurtwinkel met een breder aanbod, de VIVO, en breidde ook het netwerk van De Gruyter zich drastisch uit. Met het felbegeerde Snoepje van de week. Onder het motto ‘gemak dient de mens’ begon daarna in rap tempo de invasie van de plastic wrap.

Gelukkig, beter bijna te laat dan nooit, wordt daar, de afvalsoep in de oceanen ter grootte van een continent in gedachten, de laatste jaren wat aan gedaan. De bewustwording gaat evenwel best lastig. De snelle maatschappij eist nog steeds een snelle hap, een ingrediënt of een kant- en klaarproduct dat mee kan worden gegrist. Ga vaker naar de markt en neem een mandje mee.

Over hergebruik gesproken. Voor een interview was ik in Wormer bij een koppel dertigers. Ze hadden hun huis ingericht met tweedehands meubelen, werkelijk overal vandaan. Heel smaakvol gedaan. Hun enige criterium is dat het functioneel moet zijn. Lekker duidelijk, geen overdreven gezwatel, zoals je ook wel tegenkomt, over de ‘juiste vintage accessoires’ in de ‘juiste setting’.

Ik vertelde hen hoe een mooi ratjetoe aan spullen op een aparte manier een goede nieuwe plek kreeg. In de kelder van bevriende fietsondernemers was in de loop der tijd zo het een en ander verzameld. Het pand moest in verband met verkoop leeg worden opgeleverd. Werkelijk één dag voor de overdracht, het moest zo zijn, kwam de bazin in gesprek met een paar slungelige jongeren. (‘Met heel lieve ogen.’) Ze bleken op zwart zaad te zitten, hadden een bouwvallig bedrijfspandje in de buurt gekraakt.

Na wat heftig gesjouw kunnen ze nu slapen in een elektrisch verstelbaar bed, vorstelijk zitten op de leren Oisterwijk bank onder de schemerlamp, zich bewonderen in manshoge spiegels en eten van een Wedgwood servies. En de kunstbenen van de bejaarde oprichter van de zaak? Nee, die zijn naar Suriname gegaan, waarover een andere keer meer. Kijk, dat is recycling op z’n best.

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?