Column Guus Bauer: Casinobroden

Sinds kort geef ik ook in deze regio een cursus therapeutisch schrijven. Geweldig om te doen. Mensen zetten hun ervaringen om in proza of poëzie en nadien kijken we samen hoe de teksten eventueel te verbeteren zijn met betrekking tot vorm, stijl en ritme. Het letterlijk een keer goed onder woorden brengen van een levensgebeurtenis, lekker ‘knutselen met taal’, blijkt verhelderend en verzachtend te kunnen werken, in sommige gevallen zelfs helend.

Een jonge vrouw uit Wormer, die heel invoelbaar over een groot verlies kan schrijven, echt een natuurtalent, vroeg mij na afloop wat fictie nu eigenlijk precies is en hoe groot het waarheidsgehalte moet zijn in een verhaal, in een roman. Na een korte denkpauze kwam ik tot de slotsom dat ik daar alleen maar op kon antwoorden dat een schrijver zijn of haar eigen waarheid liegt. Je voegt verhalen die je hebt gehoord en situaties die je hebt meegemaakt samen, scherpt ze aan, kneedt ze in een bepaalde vorm, het liefst zonder sentimentaliteit, zodat de lezer zélf een emotie kan voelen. Eigenlijk is het niet veel meer dan het laten zien hoe mensen reageren op bepaalde situaties. Of ik dan een paar voorbeelden kon geven.

In dat geval schoot mij een onderwijzeres te binnen die verontwaardigd had gereageerd op een column van de beroemdste knorrepot van Wormer. ‘Wij hebben op school helemaal geen meester die op klompen lesgeeft.’ Dat is niet van belang. Op die wijze wil de columnist een statement maken. Om de idioterie van het hamsteren in het algemeen en dat van de Wormernezen in het bijzonder te illustreren, voerde hij een andere keer een oudere man op die bij de bakker maar liefst tweeëntwintig wittebroden tegelijk af kwam halen. Het grote graaien was ook aan Wormer niet voorbijgegaan.

Ik raadde de cursisten aan om vooral veel op pad te gaan. De verhalen liggen op straat en af en toe kun je ook eventueel iets ontzenuwen. De man bij de bakker had geen voetbalelftal thuis, kauwde zelf ook niet drie wittebroden op een dag op, noch had hij een megavriezer. Het was iemand van de kantine van WSV. Daar maken ze namelijk de tosti’s zelf.

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug

Heb je dit ook gezien?