Column Guus Bauer: Kakkefoesies

Allereerst wil ik alle lezers bedanken voor de bemoedigende reacties die ik op mijn vorige column mocht krijgen. Per post, via de mail en zo maar op straat. Ik heb het in de huiselijke en vriendschappelijke kring al wel vaker gezegd: mensen uit het Wormerland zijn vriendelijker dan de meeste Zaankanters.
Nu staat het zwart op wit, in uw eigen lijfblad. Ik zal de gevolgen met opgeheven hoofd dragen, ga er vanuit dat wanneer ik met pek en veren uit Wormerveer word gejaagd, over de brug een goed heenkomen zal vinden. Onlangs was ik bij een open huis – uiteraard met inachtneming van de nodige afstand – van één van uw bloedeigen gevierde kunstenaressen. Daniëlle van Assema, geboren Vet, van Urn To Be te Wormer, maakt keramiek, weet alles van, als ik het zo oneerbiedig mag zeggen, de verschillende bak-, braad- en stooktechnieken en geeft daarover interes- sante cursussen. Ik heb Daniëlle leren kennen in de fietsenwinkel op de Zaanweg 30 in Wormerveer, alwaar ik vaak te vinden ben als ‘oproepkracht’, een vriendendienst in verband met nijpend personeelstekort. Klanten komen voor een reparatie, voor advies over een elektrische fiets, voor een nieuwe pomp, bel of fietstas en ik loods ze heel nonchalant langs het vitrinekastje met mijn eigen gebonden schrijfsels. ‘Dit omslag kleurt mooi bij uw nieuwe regenpak.’ Ik weet het, ben een kletskolonel. Eigenaresse Linda verwoordt het als volgt: ‘Je smeert de mensen met liefde je boeken aan.’ Door de sluiting midden december van de niet-essentiële winkels is mijn literaire in- en uitvalsbasis weggevallen. Al staan er volgens bovenbuurvrouw Esther – geboren in Wormer, ouders daar nog steeds woonachtig – voor de etalages regelmatig mensen naar de foto-uitstalling te kijken en heb ik, wanneer ik de brievenbus leeg, fijne gesprekken gevoerd met voorbijgangers. Door de landelijke sluiting ben ik nog meer dan anders op de fiets onderweg, breng mijn nieuwste boek Vaders dag gesigneerd aan huis. (Mail mij!) Zo ook bij een heer op leeftijd met wapperende witte haren, een vaste klant uit Wormer wiens achternaam zoveel betekent als ‘thuis is het oosten’. Hij bedankte mij per post, en sloot ‘om de lockdown door te komen’ enige verhaaltjes bij. ‘Kakkefoesies van een amateur.’ Bescheidenheid is mooi, maar dit zijn p•arels, rake observaties. Hij is de nieuwe Hendrik Groen. Zie het verhaal Banjer elders in dit blad.’

TEKST: GUUS BAUER

Deel dit verhaal met je vrienden

Terug